Logo VGEO

Vereniging van Gepensioneerden Elsevier Ondernemingen

 
 
 
       
 
 
Home
Introductie
Statuten/reglementen
Organisatie
Leden
Actueel/nieuws
Pensioenen-nieuws
60-plussers
Agenda
Wat doet u daar
Nostalgische foto's
Elsevier Connect
Links
Archief
Lid worden
Zoek in website

 

 
 

Nic van Rossum

Nic van Rossum: Dwars in ruste

 

Column juni 2010

Hoe meer windmolens, hoe hoger de CO2-uitstoot.

De wind waait gratis. Een windmolen slurpt geen olie, vreet geen kolen, inhaleert geen aardgas en ademt geen CO2 uit. Geweldig. Wat een uitvinding die windmolen. Hij bespaart fossiele brandstoffen, maakt ons minder afhankelijk van enge Arabieren en corrupte Russen, is weldadig voor het milieu en gunstig voor het klimaat.
Te mooi om waar te zijn? Inderdaad!

De waarheid is dat wind betrekkelijk weinig energie bevat, dat het lang niet altijd waait, dat het rendement nog geen 20% van het geïnvesteerde mW-vermogen bedraagt, dat er conventionele centrales als “achtervang” actief moeten blijven, dat ze het landschap verpesten, een klereherrie maken, vogels vermalen en miljarden en miljarden belastinggeld slurpen. De bekende slogan luidt: windmolens draaien niet op wind maar op subsidie. Toch gaan we er doodleuk mee door. Ondanks het feit dat we er met zijn allen 10 cent per kWh op toeleggen,dat particuliere eigenaren van wind– molenparken € 35.000 per geïnstalleerde megawatt winst per jaar opstrijken en dat het de belasting– betaler elk jaar € 300.000 per windmolen kost. Om maar een paar cijfers te noemen.

De politiek weet dat. Toch wil men tot 2020 12 gigawatt aan windmolens neerzetten, vier parken op het vasteland en acht op zee. De investeringskosten alleen al bedragen € 20 miljard. Veel meer dan de Betuwelijn, de HSL en de Noord- Zuidlijn bij elkaar. En het totaal aan subsidies om de boel tot 2050 draaiende te houden belopen een slordige € 40 tot 50 mld. Men realiseert zich onvoldoende dat een conventionele centrale zestig jaar meegaat en een windmolen slechts vijftien jaar. Zowel de kosten van afschrijving als van onderhoud zijn gigantisch. En dan hebben we het nog niet eens over de fatale vernietiging van het landschap. Noord-Hollandse polders veranderen in stekelvarkens en Urk wordt aan het zicht onttrokken. Dat windmolens zo onrendabel zijn komt door het feit dat het vaak te zacht en soms te hard waait. Ze leveren alleen stroom tussen windkracht 4 en windkracht 8 en dat is op land in nog geen vijfde en op zee in nog geen vierde van de tijd. Aha, roepen de groene fanaten, als we de parken over een groot gebied spreiden, dan waait het altijd wel ergens. Dat is een sprookje. Duitsland is een groot gebied, waar niet minder dan 7000 windmolens staan opgesteld met tezamen 28 gigawatt. Ook al zijn die gekoppeld, het rendement blijft 17,5 procent.

Allemaal redenen genoeg om per direct te stoppen met het strooien van subsidies. Niet alleen omdat het een noodzakelijke bezuiniging is op de overheidsuitgaven, maar zolang er subsidies gegeven worden en het geld zo makkelijk wordt verdiend, wordt er niet gezocht naar alternatieve rendabele energie. Toch blijft de groene gekte op windmolens mikken, verblind door de vermeende besparing van fossiele brandstoffen en de beperking van CO2-uitstoot, met het doel aan de Kyoto-normen te voldoen. “Vermeende” besparing, zei je? Ja dat hebt u goed gelezen. Onlangs is er een serieuze studie verschenen die ook dit laatste argument onder massale windenergie uitschopt. Dat zit zo. Bij het plotseling wegvallen van de wind moeten krachtcentrales klaarstaan (achtervang) met een capaciteit van 90% van het windmolenvermogen. Dit om te voorkomen dat straatverlichting en computercentra uitvallen. Dat moeten direct opstartbare turbines zijn die je als een lichtknopje aan en uit kunt zetten en dat zijn niet de traditionele kolen- en oliecentrales, maar enkelvoudige gasturbines en die hebben een tien procent lager rendement dan kolencentrales. En nu komt het: uitgerekend is dat naarmate het aantal windmolens en het gebied waar die capaciteit is opgesteld groter worden, de besparing op fossiele brandstoffen en op CO2-uitstoot geheel wegvalt en omslaat in een hoger verbruik en uitstoot dan zonder windmolens. Met andere woorden: hoe meer windmolens je neerzet, hoe hoger de CO2-uitstoot.

Conclusie: zowel voor het milieu, het landschap, de natuur, het klimaat als voor de portemonnee van de belastingbetaler zijn windmolens een complete ramp.

(Discussie: n.van.rossum@wanadoo.fr)

 
       
 
 
Contact: webmaster