Als de aarde nou eens niet verder zou opwarmen ...

Ook al zie je het op de tv, je gelooft je ogen niet: kinderen op een schoolplein met een spandoek ‘VOOR EEN BETER KLIMAAT’. Hoezo beter, wat mankeert er in vredesnaam aan ons huidige klimaat? Je kunt geen krant opslaan, geen politieke discussie volgen of het klimaat staat centraal. Bij het onzinnige af. Er wordt van ons verwacht dat we ‘het klimaat verdedigen’, dat we het klimaat dienen te ‘beschermen’, ja, zelfs te ‘redden’. Gevolgd door de gewetensvraag ‘Wat doet jouw eten met het klimaat?’.

De klimaathysterie kent zijn weerga niet. We worden geïndoctrineerd en gemanipuleerd bij het leven. We zouden worden bedreigd door global warming: de aarde warmt met 4 tot 6 graden op, de zeespiegel stijgt met meters (Amersfoort aan zee), de gletsjers smelten en de ijsberen verzuipen. Die paniek hebben we vooral te danken aan de (op zijn zachtst gezegd omstreden) film ‘An inconvenient truth’ van Al Gore, de mislukte Amerikaanse presidentskandidaat die met zijn buitenhuizen, luxe autopark en privéjet vijftigmaal meer energie verbruikt dan de gemiddelde Amerikaan en vijfhonderd maal dat van de gemiddelde wereldburger. Hij kreeg er nog de Nobelprijs voor ook. Die voor de vrede nota bene. Maar die kregen de terrorist Yasser Arafat en de in twee oorlogen verwikkelde president Barack Obama ook. Aan die tot op het bot verpolitiekte Noorse prijs behoeven we dus geen enkele waarde toe te kennen.

Wat is er nu echt aan de hand? In 1897 schreef de beroemde Zweedse onderzoeker Svante Arrhenius een studie waarin hij aantoonde dat een verdubbeling van koolstofdioxide (CO₂) in de atmosfeer de temperatuur op aarde met 4 tot 6 graden zou doen stijgen. In 1903 ontving hij de Nobelprijs (voor chemie). Niet lang daarna ontdekte hij dat hij niet CO₂  maar waterdamp had geanalyseerd. Zijn correctie verscheen in een Duitstalig blad en werd nooit opgemerkt.

Toen in de jaren tachtig van de vorige eeuw klimatologen een stijging van de temperatuur op aarde meenden waar te nemen, grepen zij terug op die foutieve studie van Arrhenius uit 1897. CO₂ was en bleef de boosdoener en elk onderzoek was daarop gericht. Die opvatting werd overgenomen door een commissie van de Verenigde Naties, het IPPC (Intergovernment Panel on Climat Change). De naam alleen al symboliseert de vooroordelen: a) de aarde warmt op, b) dat komt door toename van CO₂, en c) door menselijke activiteit. Studies die in die richting gaan, worden door politici gesubsidieerd en als enige waarheid gepropageerd. Studies die van die tunnelvisie afwijken, worden verbannen naar tijdschriften van de tweede categorie. Het wetenschappelijke gesjoemel wordt steeds duidelijker. Zoals de statistische truc met de ‘hockeystickgrafiek’ die de leidende klimaatalarmist Phil Jones tot aftreden dwong. Climat gate (klimaatfraude) was geboren.

De werkelijkheid is dat in de vorige eeuw dertigjarige periodes geweest zijn van temperatuurstijgingen en dalingen. De stijging met 0,4 graden tussen 1970 en 1998 leidde tot paniek, omdat in die periode ook het door de mens uitgestoten CO₂ sterk toenam. In dezelfde periode steeg de temperatuur op de planeet Mars met 0,5 graden. Van tweeën een: klimaatveranderingen zijn toe te schrijven aan variaties in de zonne-activiteit (wat veel onderzoekers beweren), of alle marsmannetjes rijden in een Hummer.

Als straks duidelijk wordt dat sinds 1998 de temperatuur op aarde niet meer stijgt, of zelfs licht daalt, (ondanks de voortdurende CO₂ -toename - een nuttig en onschuldig gas overigens) en de zeespiegel maar niet wil stijgen, zal de burger zich opnieuw grotelijks belazerd voelen. Zoals bij eerdere bangmakerij als de Club van Rome, de zure regen en het gat in de ozonlaag. Het gevaar bestaat dat die burger gaat menen dat hij niet langer zuinig met energie hoeft om te gaan. En dat wordt, gezien de beperkte voorraden fossiele brandstof, een grotere ramp dan de vermeende global warming.

(Discussie: n.van.rossum@wanadoo.fr)