“Natuur is wat je krijgt als je er met je vingers van afblijft”

Het is een illusie te menen dat we in een democratie leven. Niet de regering, laat staan het parlement, heeft het voor het zeggen maar de belangengroepen. Organisaties die door de overheid “op armlengte” zijn gezet en die misbruik maken van hun vaak monopolistische positie. Die zelf hun eigen regels opstellen en zelf bepalen hoeveel subsidie zij krijgen en waaraan zij die besteden. Zoals aan topsalarissen die de softe Balkenende-norm schromelijk overschrijden.

Ik heb het hier over miljarden aan belasting slurpende molochen als de publieke omroep, waterschappen, milieuclubs, anti-discriminatie-organen, ontwikkelingshulp-propagandisten, woningbouwcorporaties, Rijkswaterstaat etc. Maar vooral over de grootste dictator van allemaal: Staatsbosbeheer. Enkele zelfingenomen heren in die organisatie hebben het zich in hun hoofd gehaald Nederland “aan de natuur terug te geven”. Welke natuur? Niet de natuur van miljoenen jaren geleden, niet die van de middeleeuwen, nee Neerlands flora en fauna moet weer worden teruggebracht tot die van het eind van de negentiende eeuw, toen er op ons plekje grond nog maar vier of vijf miljoen mensen woonden. Waarom dat moet en waarom precies naar dat tijdperk, daar is behalve een nostalgisch nooit een sluitend argument voor aangedragen.

De maakbare samenleving is nooit gelukt, maar maakbare natuur dat moet toch kunnen. Dan krijg je idioterieën als de Oostvaardersplassen, waar de tot “inheems” bestempelde dieren bij honderden de hongerdood sterven, visotters en bevers die de Biesbosch niet overleven, oversteekplaatsen voor parende padden, bescherming van massamoordenaars als vossen, tevergeefs terugplaatsen van de korenwolf, het grote edelhert opsluiten in een minuscuul parkje in de mijnstreek, het “aan de zee teruggeven” van een met de grootste moeite veroverde Zeeuwse polder, het wegjagen van weidevogels en het vernietigen van als niet-inheems beoordeelde bomen en struiken. De laatste stunt is de weg plaveien voor de terugkeer van de wolf naar een piepklein landje met zestien miljoen inwoners. De absolute waanzin gekroond.

Ik kan er niets aan doen, maar ik moet steeds terugdenken aan een essay dat ik onlangs las van professor Salomon Kroonenberg: “De parabel van het bange mannetje”, jaloersmakend relativerend opgeschreven. Dat gaat ongeveer zo. De planeet aarde heeft 4,5 miljard (4.500.000.000) jaar zichzelf uitstekend kunnen redden. Ook al bestond de atmosfeer miljoenen eeuwen lang voor 90% uit koolzuurgas (CO2). Tussen haakjes: ook toen had dat niets met het klimaat te maken.(N.v.R.). De zeespiegel heeft 200 meter hoger gestaan en 120 meter lager dan nu.

Als we die 4,5 mld. jaar terugrekenen tot 24 uur, dan verscheen in de laatste seconde een klein mannetje (de mens) omdat de natuur op aarde hem toen gunstig gezind was. Niet zijn eigen verdienste, maar omdat bij de natuurlijke selectie nu eens niet de staart of de zwemvliezen maar de hersenen aan de beurt waren voor een snelle revolutie. Dat mannetje dacht dat hij door het vervangen van de bestaande begroeiing door zijn eigen plantjes en het opsouperen van de schatten die de aarde in 4,5 miljard jaar had opgebouwd, de natuur naar zijn hand kon zetten. Hij had er geen idee van dat zijn landbouwgebieden 10.000 jaar geleden nog toendra’s waren en dat die over 10.000 jaar weer toendra’s zullen zijn.

Toen het mannetje in de gaten kreeg dat de schappen van de aardse supermarkt leeg dreigden te raken, werd hij bang. Hij wilde de aarde ‘’redden’’. Het CO2-gehalte van 0,25 promille mag vooral geen 0,50 promille worden en de zeespiegel dient constant te blijven. De aarde lacht zich rot om dat kleine mannetje. Als de mens net zo snel verdwijnt als hij gekomen is, zal er binnen twee of drie eeuwen (zeg maar nanoseconden) niets meer resten wat aan hem herinnert.

Want de natuur is oneindig veel sterker dan de mens. Immers: wat is natuur? Dat is wat je krijgt als je er met je vingers vanaf blijft.

(Discussie: n.van.rossum@wanadoo.fr)