Klimaatdiscussie op zijn kop door schandalen en fouten bij IPCC

Nou ze waren er uit hoor de klimaatwetenschappers verenigd in het IPCC (Intergovernmental Panel on Climate Change). Volgens het vierde IPCC-rapport uit 2007 staat er een viertal waarheden voor meer dan 90 procent vast: 1. De aarde warmt op. 2. Die opwarming is uniek in de geschiedenis. 3. Dat komt voornamelijk door het broeikasgas CO₂ (koolstofdioxide) en 4. Die CO₂ -uitstoot komt door verbranding van fossiele brandstoffen door de mens. O.K., duidelijk. Wij allen zijn schuldig aan de klimaatverandering en alle gevolgen van dien die door het IPCC breed worden uitgemeten. Om er een paar te noemen: de gletsjers smelten, de zeespiegel stijgt, de oceanen verzuren, de koraalriffen brokkelen af, overstromingen, droogte, hongersnood, malaria, orkanen, uitstervende dierenrassen, vulkaanuitbarstingen…. de ene natuurramp na de andere gaat zich voltrekken. De ‘‘’onwelgevallige boodschap’’’ van Al Gore wordt werkelijkheid.….. een nachtmerrie voor moeder aarde en haar bewoners.

Een paar maanden na het uitkomen van het rapport brak de pleuris uit over het IPCC. Honderden emails tussen een aantal hoofdauteurs van het rapport kwamen op straat te liggen. Een beerput ging open van vooroordelen, wetenschappelijke corruptie en knoeierijen. Dit schandaal, deze ‘’Climategate’’ haalde de wetenschappelijke integriteit van het IPCC-rapport en zijn opstellers onderuit, nadat de wetenschappelijke kwaliteit al sterk was aangetast door een aantal grove fouten die in het rapport waren aangetroffen. Dit was natuurlijk koren op de molen van klimaatsceptici die tot dan toe waren afgeschilderd als een groep die gelooft dat de aarde plat is. Zij stelden de terechte vraag: als het klimaatpanel wetenschappelijk zo onbetrouwbaar blijkt, hoe staat het dan met hun vier absolute waarheden die de aarde in het ongeluk zouden storten? Zowel in de klimaatwetenschap als in de politiek begon een verhitte en deels ook onsmakelijke discussie tussen alarmisten en sceptici. De twijfel is gezaaid, ook in de politiek. Dat de klimaattop van Kopenhagen in 2009 mislukte, is grotendeels toe te schrijven aan de toegenomen felheid van tegenstrijdige meningen.

Een onafhankelijk arbiter zou die discussie kunnen beslechten. Dat blijkt wetenschapsjournalist Marcel Crok te zijn die jaren lang duizenden en duizenden pagina’s klimaatstudies, blogs en emails bestudeerde en talloze onderzoekers uit beide kampen interviewde. De titel van zijn boek luidt ‘’’De staat van het klimaat’’’, met als treffende ondertitel: ‘’Een koele blik op een verhit debat’’. Een populair wetenschappelijk werkstuk van hoge klasse dat bovendien leest als een trein. (Uitg.: Paradigma, ISBN: 978 90 499 6040 7)

Of Marcel Crok klimaatscepticus is (geworden) weet ik niet, wel dat hij zeer kritisch staat tegenover het niveau van de klimaatwetenschap. Hij fileert alle onderzoekingen, tegenstellingen en discussies met een vlijmscherp mes. Niets is meer zeker bij hem en zelfs dat niet. De ruimte ontbreekt me om een enigszins compleet overzicht te geven. Als u het leuk vindt, ga ik een volgend maal in op een aantal hilarische anekdotes. Nu beperk ik mij tot het onderuit halen van de vier IPCC-waarheden.

De aarde warmt op. Inderdaad, maar door ondeugdelijke metingen hebben we geen idee hoeveel. Ergens tussen de 0,4 en 0,8 graden sinds 1900. Maar veel minder warm dan het volgens de klimaatmodellen had moeten zijn.

Die opwarming, die overigens al jaren stilstaat, is niet uniek. De befaamde hockeystick-grafiek van Mann is dubieus, zo niet frauduleus. In de middeleeuwen was het warmer dan nu. Althans in Europa.

Dat broeikasgas CO₂ de voornaamste oorzaak is, is zeer twijfelachtig. Die theorie steunt op een volmaakte cirkelredenering. De invloed van zonnevlekken bijvoorbeeld wordt schromelijk onderschat. De ‘‘’schuld’’’ van de mens komt daarmee in een ander licht te staan.

Tot slot: de voorspellingen over naderende natuurrampen blijken op los zand gebouwd.

(Discussie: n.van.rossum@wanadoo.fr)